Praktyka

W tym tygodniu, kiedy będziesz jeść lub pić, postaraj się nie zajmować niczym innym. Zobacz czy możesz usiąść i dać sobie czas na czerpanie przyjemności z tego, co spożywasz. Niezależnie od tego czy jesz czy pijesz – otwórz wszystkie zmysły. Zauważaj kolory, kształty, fakturę tego, co jesz i pijesz. Zwracaj uwagę na zapachy i smaki, jakie masz w ustach. Wsłuchaj się w dźwięki, jakie wydajesz jedząc i pijąc.

Przypominajki

Jako przypominajki proponuję:
– tradycyjne karteczki przyklejone do stołu, przy którym zwykle jadasz,
– karteczki w miejscach, w których masz zwyczaj coś przekąszać – WAŻNE ?,
– karteczki na przedmiotach, które Cię zazwyczaj rozpraszają w trakcie jedzenia: ekran komputera, książka, którą obecnie czytasz, ekran telewizora.

Zakładam, że przejście przez tego rodzaju praktykę może nie być łatwe. Większość z nas traktuje posiłki pobieżnie, jako coś, co daje nam przetrwanie. Czasy, w których żyjemy, odciągają nas od skupienia się nad spożywanymi posiłkami, bombardując z każdej strony rozpraszającymi sygnałami.

Zapewne podczas praktyki niejednokrotnie złapiemy się na tym, że coś nas rozprasza – zerkniemy w stronę telewizora, za okno, weźmiemy do ręki telefon, albo podejmiemy rozmowę z domownikami. Pozostaje zadać sobie pytanie, czy rozmowa to zawsze rozproszenie? Nie sposób zawsze jeść w samotności. A przecież praktykę można zaszczepić u domowników – wystarczy, by rozmowa dotyczyła tego, co dzieje się w danej chwili. Spożywacie posiłek. Delektujcie się więc nim – wspólnie.

Uważne jedzenie to  bogactwo doznań zmysłowych. To przede wszystkim smak i zapach, ale też kolor, faktura, ruch, dźwięk. 
Wyraźnie zaskakuje dźwięk – wyraźnie słyszalny wewnątrz mnie, a mam nadzieję, że nie tak głośny na zewnątrz.

Uważne jedzenie to relaks i przyjemność.

Posiłek zjedzony uważnie staje się nie tylko przerwą w codziennej krzątaninie i gonitwie; jest czymś więcej, jak weekend w pięknym miejscu, jak słuchanie szumu morza, jak spacer po lesie, jak wakacje… Zaskakujące.

„Są ludzie, którzy jedzą pomarańczę, ale tak naprawdę jej nie jedzą. Jedzą smutek, lęk, złość; swoją przeszłość i przyszłość.”

Thich Nhat Hanh

Koszt: Bezpłatnie